راه های بسیاری برای یخ خشک وجود دارد
خشک کن های یخی را می توان به روش های مختلفی مانند خشک کردن، جوشاندن، خشک کردن، خشک کردن اسپری، و خشک کردن خلاء خشک کرد، اما معمولاً روش های رایج خشک کردن در دماهای بالاتر از ۰ درجه سانتی گراد یا بالاتر انجام می شود. محصولاتی که با خشک شدن به دست می آید به طور کلی مشکلات کوچک شدن اندازه و سخت شدن بافت را دارند. بیشتر اجزای فرار از دست می رود، برخی مواد حساس به گرما دناتور شده و غیرفعال می شوند و برخی مواد حتی اکسیده می شوند. بنابراین محصول خشک شده در مقایسه با آن قبل از خشک شدن تفاوت زیادی در خواص دارد. فرایند lyophilization اساساً زیر ۰ درجه سانتی گراد انجام می شود، به این معنا که در حالتی که محصول منجمد است، و تنها زمانی که رطوبت باقی مانده محصول در مرحله بعد پایین بیاید، محصول مجاز به بالا رفتن تا دمای بالای ۰ درجه سانتی گراد است، اما به طور کلی از ۴۰ درجه سانتی گراد تجاوز نمی کند. در شرایط خلاء، هنگامی که بخار آب به طور مستقیم زیر آب می شود، دارو در قفسه یخ زده باقی می ماند و ساختار متخلخل اسفنج مانندی را تشکیل می دهد، بنابراین حجم پس از خشک شدن تقریباً بدون تغییر است. قبل از استفاده دوباره از آن، به محض اضافه کردن آب برای تزریق، بلافاصله حل خواهد شد. خشک کن فریز مزایای زیر را نسبت به روش های مرسوم دارد:
1. بسیاری از مواد حساس به حرارت خواهد شد denatured و یا غیر فعال نمی شود.
۲- هنگام خشک شدن در دماهای پایین مقداری از اجزای فرار در ماده از بین می رود.
3. در طول فرایند lyophilization، رشد میکروارگانیسم ها و عمل آنزیم ها را نمی توان انجام داد، به طوری که صفات اصلی را می توان حفظ کرد.
۴- از آنجا که خشک کردن در حالت یخ زده انجام می شود، حجم تقریباً ثابت است، ساختار اصلی حفظ می شود و غلظت رخ نمی دهد.
۵- از آنجا که رطوبت موجود در ماده به شکل بلورهای یخی پس از پیش انجماد وجود دارد، مواد محلول در نمک غیر عضوی که در اصل در آب حل می شوند به طور مساوی در ماده توزیع می شوند. هنگامی که محصول تحت درمان توسط خشک کن یخ زده می شود، ماده حل شده حل شده در آب بارش می کند و در نتیجه از پدیده ای که نمک غیر عضوی حمل شده توسط مهاجرت رطوبت داخلی به سطح در روش خشک کردن عمومی بر روی سطح بارش می کند اجتناب می کند تا باعث سخت شدن سطح شود.
